فیلمی از کنسرتی از استاد شجریان و حسین علیزاده گذاشته بودم و میدیدم دوستی گفت مردم اینهمه مشکل دارند و دچار فقر و بدبختی هستند آنوقت اینها دارند تار می زنند و می خوانند .   با خودم اندکی تا مل کردم آیا واقعا او راست می گوید؟ خوب که فکر کردم به این نتیجه رسیدم که اگر مردم با هنر و موسیقی آشنا بودند واقعا مشکلاتمان کم میشد اگر کسی صدای شجریان و غزل حافظ و مولانا را بشنود به سادگی نمی تواند کلاه برداری کند اگر سیاستمداری با هنر اصیل دمخور باشد نمی تواند ظلم کند و مولد بی عدالتی باشد اگر این آشناییها بیشتر شود تعالی جامعه بیشتر خواهد شد و فقر هم کمتر می شود بدترین فقرها جهل است که با همنشینی با هنر و اندیشه و فرهنگ حل خواهد شدودرنتیجه سایر فقرها هم ازبین خواهد رفت

ای برادر تو همه اندیشه ای        ما بقی خود استخوان و ریشه ای

هم میهن توقیف شد خبر را که از طریق دوستم شنیدم شوکه نشدم عصبانی و خشمگین هم نشدم فقط غم مبهمی در وجودم حس کردم همین و بس . شاید چون انتظار این خبر را داشتم وسالهاست که به این داستان توقیف عادت کرده ام آری سالهاست سالها . از وقتی جامعه در آمد و طراوتی به عالم مطبوعات داد و بعد که توقیف شداین داستان برایم شروع شد چقدر ناراحت و خشمگین شدم فحش میدادم افسرده و پریشان بودم و حتی از زندگی ناامید . اما این پایان داستان نبود توقیفها ادامه یافت و اوج همه آنها آن روزهای سیاه اردیبهشت ۷۹بود که مطبوعات قتل عام شدند . یادم نمی رود آن روزها اصلا مریض شدم دنیا برایم تیره وتار می نمود حتی چند کیلو از وزنم کم شد همه اش شعر زمستان اخوان را زمزمه می کردم و آن را با تمام وجودم حس می کردم می فهمیدم که اخوان در چه شرایطی و با چه دردی این شعر را گفته .

وبعد از آن هم توقیفها ادامه یافت و برایمان عادت شد . برایمان انگار این توقیفها شده بود سرنوشت محتوم تمام مطبوعات اصلاح طلب .   و حال هم میهن توقیف شد.  غروبی زودرس . اما دنیا تمام نشده هم میهنهای دیگر خواهند آمد فکر آن نمرده . فکر ایمان خواست بودن و تغییر همیشه هست من امیدوارم به حافظ رجوع می کنم می فرماید :

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند        چنان نماند و چنین نیز نخواهد ماند

دریاش طوفانی شد      دورود جریان گرفت

دریام طوفانی شد         رودی کو           خروش بلند موجی کو

تحیر بودو بس               فنا بود و هیج

وصال بود و آغوش                

     که رودهایش را می بلعید

       وانگاه از میانمان شراره ای بر پا شد     شعله ای در گرفت      واتش زبانه کشید

                     * * *

     خاکسترمان را به رود      بریزید    

               تا به دریاهای جاودان بپیوندیم

                                                                       (به مهتاب عزیز)

شاعری وارد دانشگاه شد

دم در ذوق خود را به نگهبانی داد

قطعه شعر بالا از سید حسن حسینیست .حسینی در این شعر طنز کوتاه به واقعیتی در دناک اشاره می کند :بی خاصیت بودن دانشگاهها ی ما در تربیت شاعر هنرمند و به زعم من تربیت دانشمند در رشته های دیگر به خصوص رشته های هنری و علوم انسانی . خب دلیلش مشخص است که چرا کمیتمان در این زمینه ها لنگ است . وقتی ارزشی برای هنر و علوم انسانی قا ئل نیستیم و نگاه برخی تصمیم گیران به این رشته ها در حد متوسط و رفع تکلیفست وقتی خیلی از دانشجویانی که چون به جای دیگری راهشان نداده اند وارد این رشته ها می شوند خب معلوم است که نتیجه چه می شود دانشچو که رغبتی نداشته باشد استاد هم کم کم زده می شود بماند که برخی اساتید هم استاد به معنی واقعی کلمه نیستند . و حضور در کلاسهای  آنان آب در هاون کوبیدن و وقت تلف کردن است . این قضیه همانطور که حسینی در شعر مذکور اشاره میکند در رشته های هنری بغرنج تر است یعنی جوان اگر می خواهد شاعر شود یا مثلا نویسنده و سینما گر و موسیقیدان و....نیازی به دانشگاه های در پیتی ندارد ابزار آن علاقه هست و پشتکار و استفاده آزاد از بزرگانی که الزاما در دانشگاه نیستند چون اتفاقا بزرگترین هنرمندان ما مدرک دانشگاهی ندارند چرا که اگر وارد دانشگاه می شدند به قول حسینی باید ذوقشان را به نگهبانی میدادند . شاملو که بزرگترین شاعر معاصرست مدرک دانشگاهی داشت ؟ سهراب و اخوان و فروغ و استاد فرشچیان و صنعتی و بیضایی و مخملباف و مشکاتیان و شجریان و کیارستمی و خیلی از بزرگترین هنرمندان ما مدرک دانشگاهی داشتند یا دارند ؟.

این قضیه در زمینه رشته های علوم انسانی هم صادق است آنها هم همینجوری به امان خدا رها شده اند استا د می آید دانشگاه و مطالبی را می گوید یا از روی جزوه دیکته میکند و دانشجو هم آخر ترم آنها را مثل طوطی حفظ میکند وبدون اینکه چیز زیادی دستگیرش شودروی صفحه پیاده میکند و نمره ای میگیرد. در طول ترم هم به جای درس و تحقیق به انواع و اقسام سرگرمیهایی که افتدو دانی ومشغولست برخی دخترهای دانشجوی منتظرالهولیوودهم در دانشگاه می شوند مانکن و برخی پسرها ی قرتی قشمشم هم به دنیال آنان. خب برای همینست که ما سالهاست در زمینه علوم انسانی درجا زده یا دانشمندی در این زمینه نداریم من خودم شخصا ازاین که ۴سال به دانشگاه رفتم و دربسیاری از کلاسهای بی خاصیت حضور یافتم پشیمانم . ابتدا تصور رویایی از دانشگاه داشتم اما بعد دیدم که امدن به داشگاه وقت تلف کردنست ولی مثل خیلی از دانشجوهای دیگر به خاطر گرفتن مدرک تا آخر ماندم به قول مولانا همچو خر مصحف کشیدیم ازبهر کاه.درباره رشته های هنری و علوم انسانی گفتم اما فکر میکنم در زرشته های فنی و مهندسی و پزشکی هم اوضاع به همین منوالست 

به هر حال فکری باید کرد و تدبیری باید اندیشید هرچند آنقدر گفتندو گفتیم ولی فایده ای نداشت ولی همچنان امید را نباید از دست دادچرا که گدا در کشور امید پادشاهست

مزاج دهر تبه شد دراین بلا حافظ            کجاست فکر حکیمی ورای برهمنی